ΗΣΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΣΥ...

Τον γνώρισε Απόκριες, μέσα σε μουσική, κόσμο και ανθρώπους ντυμένους κάτι άλλο.

Εκείνος την πρόσεξε. Εκείνη έκανε πως δεν το κατάλαβε.

Ίσως φοβήθηκε,

Ίσωςδεν ήταν έτοιμη.

Ίσως ήταν, ίσως απλώς καταλαβε απο την αρχή οτι αυτός ο ανθρωπος δεν θα περνούσε τη ζωή της αθόρυβα.

Για έναν ολόκληρο χρόνο τον απέφευγε με πάθος. Κι εκείνος, με υπομονή και μια περίεργη βεβαιότητα, συνέχιζε να ζητά την προσοχή της.

Μέχρι που η ζωή τούς έφερε ξανά κοντά.

Πάλι μουσική. Πάλι κόσμος. Πάλι εκείνος.

Της ζήτησε το τηλέφωνό της. Εκείνη αρνήθηκε, γέλασε, καθυστέρησε. Στο τέλος τού το είπε τόσο γρήγορα, μέσα στη μουσική, που ήταν σίγουρη πως δεν το είχε ακούσει.

Δεν πρόλαβε να περάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο.

Η οθόνη του κινητού της φωτίστηκε.

Ήταν εκείνος.

Εκείνος που τότε ήταν σχεδόν ξένος.

Εκείνος που ακόμη δεν ήξερε πόσο θα αγαπήσει.

Εκείνος που θα έκανε τραγούδια, μέρη και καλοκαίρια να σημαίνουν κάτι διαφορετικό για πάντα.

Ήταν Απόκριες όταν γνωρίστηκαν.

Μια νύχτα που όλοι ήταν ντυμένοι κάτι άλλο.

Κι όμως, μέσα σε όλη εκείνη τη μεταμφίεση, εκείνος έμελλε να γίνει το πιο αληθινό πράγμα που γνώρισε ποτέ.